Miesięczne archiwum: Styczeń 2013

Miłość do samego siebie

Miłości do samego siebie często nadaje się pejoratywne, przynoszące negatywne skojarzenia określenia, takie jak egocentryzm czy narcyzm. W związku z tym mało osób przyznaje się do tego, że nauczyło się miłości do swojej własnej osoby, by nie zostać oskarżonymi o samolubstwo i zbyt wielką pewność siebie. Postrzeganie pełnej akceptacji swej postaci za coś negatywnego wydaje się być alogiczne. Ludzie mający świadomość własnych braków, ale jednocześnie znający swoje dobre strony i na nich się skupiający, są przecież o wiele sympatyczniej i pozytywniej nastawieni do świata. Znają swe mocne strony i mogą je w pełni wykorzystywać. Warto więc pracować nas zdrową odmianą tego „egocentrycznego” rodzaju miłości, bowiem tylko dzięki temu spędzimy czas dany nam na ziemi w pełni, bez zadręczania się rzeczami na które raczej nie mamy wpływu, ale przy pełnym wykorzystaniu swych zalet i dobrych stron. Ważne, byśmy jedynie pamiętali, żeby swoimi czynami, przynoszącymi osobiste korzyści, nie ranić innych.

Pożegnanie – ważny punkt spotkania

Spotkanie dobiega końca. Oboje trochę więcej już o sobie wiecie. Dobrze, gdy na pierwszej randce nie odsłoniłeś przed nią szczegółowo całej historii swojego życia. Być może ona będzie chciała spotkać się ponownie i dalej powoli odkrywać twoje tajemnice. Ta cześć wieczoru wymaga od ciebie niezwykłej subtelności i wyczucia. Zapewne przez większość spotkania myślałeś o jej ustach i z trudem opanowywałeś potrzebę wzięcia jej w ramiona i pocałowania. Pod drzwiami jej domu jest okazja. Nie możesz jednak udawać że nie zauważasz jej skrępowania i strachu. Nic na silę. Jeśli naprawdę oboje tego chcecie, wyczuj tylko odpowiedni moment, a reszta sama przyjdzie. Nie stój zbyt długo pod jej domem. Lepiej delikatnie się pożegnaj i wycofaj. Nie narzucaj się i czekaj cierpliwie na jej znak. Możesz odpowiednio pokierować rozmową i w nawiązaniu do przeżytego wspólnie wieczoru zaproponować wspólny spacer do jej ulubionego parku, o którym tyle opowiadała lub że podrzucisz jej tę książkę, która tak bardzo chce przeczytać. Jeśli wyczujesz że moment jest odpowiedni, od razu możecie ustalić datę następnej randki.

Historia jest nauką humanistyczną

Zajmuje się badaniem wydarzeń mających miejsce w przeszłości, a także analizowaniem skutków, które zaistniały w wyniku danego wydarzenia. Z reguły przedmiotem badań historyków są dzieje człowieka, jednak historia obejmuje także dzieje zwierząt i roślin (zwłaszcza prehistoria). Okresem który podlega tej właściwej historii, jest okres od wynalezienia pisma. Obejmuje on około pięć tysięcy pięćset lat. Wzięto pod uwagę tylko ten okres, ponieważ tylko źródła pisane są bezpośrednie i są to niepodważalne dowody działalności człowieka. Metoda nauki historii wymaga logicznego myślenia, kojarzenia faktów i skutków. Dzięki historii możemy zapobiegać błędom, jakie popełniali nasi przodkowie, historia uczy nas na błędach. Historia dzieli się na dwie ery. Do czasu przyjścia na świat Jezusa Chrystusa mieliśmy tak zwaną starą erę. Jednak od tego momentu mamy nową erę. Historycy wybrali moment narodzin Chrystusa za moment przemowy w dziejach ludzkości, dlatego podzielili oś czasową na dwie części.