Historia geografii – czasy nowożytne

Zgodnie ze starożytnym podziałem, dzisiejsza geografia również dzieli się na geografię fizyczną oraz społeczno-ekonomiczną. Pojęcie „geografia fizyczna” zostało po raz pierwszy użyte w roku 1704 przez niemieckiego filozofa Emmanuela Kanta. Filozof ten uważał, że geografia fizyczna jest podstawą do zrozumienia świata, prowadzi do poznania wszystkich jego tajemnic, a bez tej podstawy nie da się zrozumieć nic.Teorię Kanta rozwinął również Niemiec, przyrodnik i podróżnik Aleksander von Humboldt, tworząc nowoczesną geografię fizyczną. Humboldt żył w XIX w, od tego czasu geografia fizyczna, jak również pozostałe dziedziny tej nauki, rozwinęły się w bardzo intensywny sposób. Geografia społeczno-ekonomiczna zaczęła się rozwijać dopiero w wieku XIX, wraz z dynamicznym rozwojem gospodarki światowej. Jednak już wcześniej, w tej dziedzinie działali słynni naukowcy. Pierwszym był Jean Bodin, który w roku 1566 badał wpływ czynników naturalnych na człowieka. Rozwojem społeczeństwa zajmował się również Michał Łomonosow (połowa XVIIIw), Monteskiusz, znany już nam Aleksander Humboldt oraz Karol Ritter, który poszukiwał związków miedzy przyrodą a historią ludzkości, a także między środowiskiem a krajem. W drugiej połowie XIX i pierwszej XX w. powstały w Niemczech i we Francji szkoły, nauczające właśnie geografii społeczno-ekonomicznej.

Możliwość komentowania jest wyłączona.