Zarys historii elektrotechniki

Już w czasach starożytnych zaobserwowano zjawiska natury elektrycznej, polegające na przyciąganiu lekkich przedmiotów przez bursztyn (uprzednio potarty). Traktowano to zjawisko jako pewnego rodzaju osobliwość, bez specjalnego znaczenia. Obserwowano również wyładowania elektryczne w postaci piorunów, uważając je za objaw gniewu i niezadowolenia bogów, którzy w ten sposób chcieli zmusić ludzi do posłuszeństwa. Nie zagłębiano się jednak w badanie tych zjawisk. Rozwój elektrotechniki, jako nowej gałęzi nauki, rozpoczął się bardzo późno. Systematyczne badania doświadczalne nad elektrycznością rozpoczęły się dopiero w osiemnastym wieku. Nazwa elektryczność pochodzi stąd, że pierwsze próby elektryzacji ciał były wykonywane przy użyciu bursztynu, zwanego po grecku „elektron”. W tak krótkiej historii badań nad elektrycznością oraz nad jej praktycznym zastosowaniem, w miarę odkrywania praw rządzących elektrycznością następowało coraz dokładniejsze jej poznawanie i stosowanie w życiu codziennym. Podobnie jak w innych dziedzinach nauki duży wkład do wiedzy o elektryczności wnieśli także i polscy uczeni. Ogromne rozpowszechnienie się elektryczności należy przypisać takim zaletom, jak łatwość jej wytwarzania, łatwość jej wykorzystywania jako źródła napędu maszyn lub jako źródła światła czy też ciepła oraz łatwość przesyłania energii elektrycznej na znaczne odległości przez linie napowietrzne wysokiego napięcia, z małymi tylko stratami.

Możliwość komentowania jest wyłączona.